Cennete Çevirdim Burayı

Yastayım

Kendimden önceki kendime koca bir yastayım

Belki olması gerekenler oldu

Neşem öldü

Olduğum gibi göründüm göründüğüm gibi oldum

İşte şimdi kimsecikler yok

Tek bir hata değiştirir mi her şeyi

Kötü biri yapar mı elemden gideni

Devamlı aldığım candan sıkkınlaşıyorum

Kaç gece canımı almak istedim sayamıyorum

Bazı günler başkasının zihnine bakıp

İyi ki kendimim diyebilirken

Bazı günler aynadakinden yakınıyorum

Kendimle kendim arasında,

Darbelerim ile hayal alaminde dolanıyorum

Çamurdan yaptığım heykelin eteklerinde,

Uyudum kendi Davut heykelimle

Gölgesi, neşemi hatırlatırdı uzun uzun ördüğüm

Onu çok özledim

Kimselere kızamadım haksızlığa uğrarken

Hiçbir şey benimle ilgili değil diye düşündüm

Her şey hayatın nasıl bir yer olduğuyla ilgili

Bir çocuk gibi örmüşüm hayata bakışımı

Yıkıldı dünyam, savunmasızım.

Hiç bilmediğim bir dünyaya, 

Bunca yıl taşıdığım benliğimle yeniden doğdum

Ne yapacağım şimdi?

Anlaşılmayı beklemek kendini anlamaktan daha kolay

Zoru seçtim ilk kez

Adım adım inşa ediyorum benliğimi

İnsanları özlüyorum sanıyordum

Aslında o zamanki kendimi özlüyorum

Her şeyden uzaklaşıp saklanabilmek bu yeni dünyada,

İlk kez daha görülmüş hissettirdi kendimi bana

Ağlıyorum, ağlıyorum, ağlıyorum...

Gözyaşlarım hiç bitmeyecek gibi geliyor

Yanan yakarışlarım her silsilesinde kendimi unutturuyor

Aylar geçiyor, hala:

Ben kimim diyorum 

Kimim ben?

Beni özlüyorum

İnsan kendinden ayrı kalır mı?

Kaldım.

Kendim ve ben,

iki farklı benlik baktığımda;

Biri mahçup, öteki kızgın diktatör

Hangisi içimdeki çocuktu hangisi büyümüş?

Hepimiz büyümüş taklidi yapan çocuklar mıyız,

Yoksa kimse çocuk olmadı mı gerçekten?

Ben ve kendim,

bir kişide birden fazla savaşçı;

ya biri kaybedecek ya da barış galip gelecek,

bilemiyorum.

Ölünün arkasından bakar gibi özlüyorum 

kendimi,

beni.

Artık hiç içten gülebildiğimi hissetmiyorum

Kendimden önceki kendime koca bir yastayım

O kızı çok özlüyorum.